Je bent hier: Home -> Het boek Rotonde Noordzee -> Fragmenten -> Fragment Engeland

Fragment Engeland


Winkelen in Kings Lynn

Als ik in Kings Lynn de Fens achter me laat, begint mijn maag ongelooflijk te rammelen. Ik moet op zoek naar een winkel, en snel ook, anders val ik straks uitgehongerd van mijn fiets. Ik heb nog een klein voorraadje koekjes, maar dat is dan ook alles.
'Mevrouw, mag ik u iets vragen. Weet u ook een winkel in de buurt waar levensmiddelen verkocht worden?', ik heb mijn fiets de stoep opgeduwd en houd een oudere mevrouw staande.
'Oh ja hoor, een stukje terugfietsen en bij de rotonde links, dan kom je in een straatje met allemaal café's en eettentjes', antwoordt de mevrouw terwijl ze een grote geruite boodschappentas tussen haar voeten zet. 'Ja maar wat ik eigenlijk zoek is geen eettentje maar een winkel met levensmiddelen, een supermarkt of zoiets.'
'Oh een supermarkt, nou die hebben we alleen maar aan de buitenrand van de stad, maar het is veel te moeilijk om daar met de fiets te komen. Het is zo ontzettend lastig hier in Kings Lynn, want er is overal eenrichting verkeer. Het lijkt mij onmogelijk dat je de supermarkt kunt bereiken en bovendien is het daar veel te gevaarlijk er wordt veel gestolen. Je moet je fiets echt heel goed op slot zetten. Heb je wel een dikke ketting bij je, kind? Maar het verkeer hier, oh het lukt je noooooit om naar de supermarkt te fietsen. Oh hoe moet dat nou', bezorgd slaat de mevrouw haar hand voor de mond.
'Nou weet u, ik ben al meer dan twee maanden onderweg, ben uit Nederland vertrokken en via Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen en Schotland uiteindelijk vandaag in Kings Lynn beland. Ik heb vreselijke koude en regen getrotseerd, ben bij duizenden gemene bulten in Noorwegen opgefietst, heb tegen harde wind in moeten vechten en ben door drukke steden als Göteborg, Bergen, Inverness, Aberdeen, Edinburgh en Woltersum gefietst. Ik zal het met zoveel ervaring toch wel redden hier in Kings Lynn?', ondertussen heb ik mijn fiets maar even op de standaard gezet want ik heb zo het idee dat dit gesprekje langer zal duren dan te voren ingeschat.
'Jeetje kom je van zover? En dat helemaal in je eentje? Is dat niet veel te gevaarlijk?', nog een beetje bezorgder kijkt ze me aan.
'Het valt echt wel wat mee met het gevaar, ik kijk goed uit. Maar in ieder geval bedankt voor uw hulp, ik ga geloof ik maar weer eens verder.'
Ondertussen rammelt mijn maag als een bezetene en zal ik heel snel met gevaar voor eigen leven mezelf een weg moeten banen door het verschrikkelijke Kings Lynn waar, als ik de verhalen van de mevrouw moet geloven, maar één supermarkt te vinden is ergens in een buitenwijk. Ik ben nog geen kilometer verder gefietst of bij het treinstation stuit ik tot mijn grote vreugde op een Lidl. Met de woorden van de mevrouw nog in mijn achterhoofd, keten ik mijn fiets met twee dikke kettingen waaronder één van gehard Italiaans staal, aan het hek. Met een halve winkelwagen vol etenswaren kom ik tien minuten later weer naar buiten. Het nare van winkelen met een hongerige maag is dat je altijd te veel koopt. Normaal niet zo'n probleem, maar nu wel want de capaciteit van de fietstassen is beperkt en al dat voedsel weegt ook nogal wat. Ik prop de voortassen vol en met nog twee losse plastic tasjes onder de snelbinders geklemd lukt het net de karrenvracht aan eten mee te slepen naar de boomrijke camping in Sandringham waar ik, om de goede afloop te vieren, een waar feestmaal bereid.